تهیه شده توسط: حسین ضرغامی
منبع: موسی غنی نژاد در روزنامه دنیای اقتصاد، یکشنبه ۸ بهمن ۱۳۸۵
آیا صرف توصیه سیاستگذاران و احیانا اتخاذ تدابیر تشویقی و تنبیهی از سوی آنها برای کنترل موالید و پایینآوردن رشد جمعیت کافی است؟ تجربه کشورهای مختلف نشان میدهد که سیاستهای تشویقی و تنبیهی محدودیتی دارد که عبارت است از عقلانیت حسابگر خانوارها.
نرخ رشد جمعیت و تاثیر آن بر ساختار سنی جمعیتی تبعات اقتصادی بسیار مهمی دارد که از دیرباز مورد توجه اندیشمندان و سیاستمداران (سیاستگذاران) بوده است.
دارندگان قدرت سیاسی به عنوان تصمیمگیرندگان عرصه کلان جامعه براساس تحلیلهای اندیشمندان، سیاستهای جمعیتی را تنظیم و اعمال میکنند. البته ملاحظات ایدئولوژیک و منافع سیاسی فردی و حزبی نیز در تنظیم سیاستهای جمعیتی یقینا تاثیرگذار است. واقعیت این است که مباحث جمعیتی و نگرانیهای مربوط به آن همانند مسائل زیستمحیطی موضوعات جدیدی هستند که عمدتا در نیمه دوم قرن بیستم به طور جدی مطرح شدند. درست است که مالتوس از دو سده پیش نسبت به فزونی جمعیت هشدار داده بود اما این هشدارها زمانی به عنوان یک تهدید جدی تلقی شد که با کاهش چشمگیر میزان مرگ و میر رشد جمعیت در دهههای 1960 و 1970 میلادی ابعاد بیسابقهای به ویژه در کشورهای در حال توسعه به خود گرفت.
ادامه مطلب
