نوشته شده توسط: حسین ضرغامی
روند باروری در ایران
بارورى در ايران در دههٔ گذشته در سطح بالائى قرار داشت. ميزان بارورى کل TFR که بيانگر ميانگين نوزادان زندهاى است که يک زن بهطور متوسط تا پايان دوره بارورى به دنيا مىآورد. تا سال ۱۳۴۵ که آستانه شروع برنامههاى کنترل جمعيت در ايران بود بهطور متوسط ۷ فرزند زنده به دنيا آمده و فاصله مواليد حدود سه سال بوده است. هنگامى که براى نخستين بار موضوع دخالت دولتها در امر تحديد مواليد در مجمع عمومى سازمان ملل در سال ۱۳۴۱ هجرى شمسى (۱۹۶۲ ميلادى) مطرح گرديد و رأىگيرى شد، دولت ايران از جمله کشورهائى بود که در جهت مخالف در اين زمينه رأى داد. از ۹۸ کشورى که در جلسه حضور داشتند تعداد کشورهاى موافق، مخالف و ممتنع به ترتيب ۳۲، ۳۰ و ۳۵ بود. بدينترتيب مشخص مىشود که تا سال ۱۳۴۱ جهتگيرى کلى دولت ايران در زمينه جمعيت طرفدارى از رشد و زاد و ولد بالا بود. بعد از سرشماری 1345 و با مشخص شدن رشد بالای جمعیت، نگرشها تغییر پیدا کرد و مرحله اول برنامه های تنظیم خانواده آغاز شد. در این مرحله با توجه به فراهم نبودن زمینه های کلی کاهش باروری، توفیق چندانی در موضوع اتفاق نیافتاد و باروری تاحدی در مناطق شهری کاهش یافت.
ادامه مطلب



.jpg)
