تهیه شده توسط: حسین ضرغامی
نوشته شده توسط: علی قاسمی اردهایی (دانشجوی دکتری جمعیت شناسی دانشگاه تهران)
مقدمه
بهداشت یا سلامت[1] به معنای حالتی از خوبی و خوشی جسمانی و ذهنی و اجتماعی است و تنها به معنای بیمار نبودن و فقدان معلولیت نیست. «این تعریف که از سال 1946 تاکنون تغییر نیافته بدان معنا است که تمام نیازهای اساسی شخص باید برآورده شود، صرف نظر از آنکه این نیازها عاطفی باشند یا بهداشتی، غذایی، اجتماعی یا فرهنگی و از مرحله جنین، یا حتی از مرحله شکل گیری نطفه تا مرحله انسام سالمند» (موفقیان، 1385: 359) را شامل می شود. بهداشت به صورت فردی و جمعی مطرح می شود. اما درهر حال، تأمین شرایط لازم جهت رفاه فردی و اجتماعی و تمام فعالیتهای مرتبط با پیشگیری از بیماریها از اهداف عمده بهداشت است.
بهداشت یکی از نیازهای اساسی جوامع بشری است. برآورده شدن این نیاز در گذر تاریخ دچار دگرگونی های زیادی شده و هر تمدنی نگاه متفاوتی به آن داشته است. از «اسقلبیوس[2]» خدای طب در یونان قدیم، «ایمهوتپ[3]» در مصر باستان، «تراتئون[4]» یا فریدون در ایران باستان تا طب سنتی ابن سینا و «آئورودی[5]» در شبه قاره همه و همه نشان از اهمیت سلامت در جوامع بشری دارد (حسن زاده و فخیم علیزاد، 1385: 7). بهداشت و سلامت پدیده ها و مفاهیمی عمدتاً اجتماعی اند. زیرا علاوه برآن که برخورداری از زندگی سالم یک حق انسانی محسوب می شود (World Bank, 2000; WHO, 1978 )، بهداشت و سلامت یک شاخص توسعه و یک عامل مهم در رشد اقتصادی جوامع محسوب می شوند (Spinaci and et al, 2006). اهمیت حق برخورداری از مراقبت های بهداشتی و درمانی، در ایجاد سلامت برای انجام فعالیت های اجتماعی است
ادامه مطلب
